بی خیالی

هر کاری کردم که تو رو گم کنم از خاطره هام

به در بسته خوردم و  باز از تو گم شد لحظه ها

خاطره های بودنت چه جور فراموشش کنم

دلی که تو آتیش زدی چه جوری خاموشش کنم

جای نگات رو پر نکرد هیچ کسی با هر چی که بود

انگاری تو خون منی تو گوشت و پوست تار و پود

دروغ نمیگم بعد از تو خیلی ها رفتن و آمدن

اما تو نگاه من هیچ کدومش تو نشدن

ببخشید به خاطر مشکلی که داشتم نتونستم بیام

 من رو ببخشید دوباره بهتون سر میزن

در ضمن هیچ کدام از دوستای گلم رو فراموش نکردم

دوستتون دارم تا اخرش

                                   همیشه در مصاف مرگ ... نقاب از چهره می افتد

از پس پرده نگاه کن مثل شطرنج زمونه
هر کسی مثل یه مهره توی این بازی می مونه
یکی مثل ما پیاده یکی صد ساله سواره
یه نفر خونه به دو شو یکی دوتا قلعه داره
   یه طرف همه سیاهو یه طرف همه سفیدن
   روبروی هم یه عمره ما رو دارن بازی می دن
   اونا که اول بازی توی خونه ی تو ومن
   پیش پای اسب دشمن مهره ها رو سر بریدن
   ببین امروزم تو بازی همشون شاه و وزیرن
   هنوزم بدون حرکت پشت ما سنگر می گیرن
   تاج و تخت شاه دیروز در قلعشون نمی شه
   به خیالشون که این تاج سرشونه تا همیشه
   یادشون رفته که اون شاه که به صد مهره نمی باخت

سلام پيشاپيش سال 1388 بر تمام ايروني هاي در هر كجا كه هستن مبارك

اميد وارم  سال  خوبي  با  شادي و موفقيتي داشته باشيد در تمام لحظه ها

{عيدي منم يادتون نره}  تا بعد باي تا هاي

           به سلامتي تمام ايراني ها

                        دوباره ميسازمت...؟

كمتر كسي است كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه قرن پس از ميلاد، كه از بيست قرن پيش از ميلاد، روزي موسوم به روز عشق وجود داشته است. جالب است بدانيد كه اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با 29 بهمن، يعني تنها 4 روز پس از والنتاين فرنگي است! اين روز "سپندارمذگان" يا "اسفندارمذگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندارمذ لقب ملي زمين يعني گستراننده، مقدس، فروتن است. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند.... آيا زمان آن نرسيده است كه همچون سال هاي اخير و گسترش جشن هاي سده و مهرگان در ايران نسبت به پيش تر، سپندار مذگان را هم گرامي بداریم

                                      ایرانی بودن خود را از یاد نباید برد

   با يك دل غمگين به جهان شادي نيست

   تا يك ده ويران بود آبادي نيست

   تا در همه جهان يكي زندان هست

    در هيچ كجاي عالم آزادي نيست

                                من از این دنیا چی می خوام ؟

               دوتا صندلی چوبی که من و تو رو بشونن برای گفتن خوبی

رها شدن در چاه تن تقدیر آدم نیست

اما تنها غیر از همین معنا تفسیر آدم نیست

      هر روز در تلاش هستیم که به روزهای خوش آینده برسیم وقتی به این روزها

              رسید یم می بینیم که چه روزهای خوشی را در گذشته از دست داده ایم